AD (728x90)

Tuesday, January 5

Ottaal (2015) - Review Roundup

'Ottaal' is refreshingly grounded in humanism, and serves as a pointer to a world where things have gone astray. Which is why, even after the ducks have gone and the last of the migratory birds flapped its wings and flown away, the ripples set off by Kuttappayi's tiny feet in the waters will remain. (Read more)
Rating: 3 out of 5

എക്കാലത്തും പ്രസക്തിയുള്ള ഒരു വിഷയത്തെ അതിന്റെ പ്രാധാന്യം ഒട്ടും കുറഞ്ഞുപോകാതെ അവതരിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ജയരാജ്എന്ന സംവിധായകന്നമ്മെ വീണ്ടും വിസ്മയിപ്പിക്കുന്നു. ചില അഭിനേതാക്കളുടെ അഭിനയത്തിലെ പോരായ്മകളും, ചിലപ്പോഴെങ്കിലും സംഭാഷണങ്ങളില്കയറിവരുന്ന നാടകീയതയും മറ്റും പ്രമേയത്തിന്റെ ശക്തികൊണ്ടും നന്മവറ്റിയിട്ടില്ലാത്ത കഥാസന്ദര്ഭങ്ങള്കൊണ്ടും പ്രേക്ഷകരെ മറക്കാന്സഹായിച്ചെങ്കില്അത് സംവിധായകന്റെ മികവുതന്നെയാണ്. ആന്റണ്ചെഖോവിന്റെ വങ്ക എന്ന ചെറുകഥയെ ആസ്പദമാക്കിയാണത്രേ ചിത്രം രചിച്ചിരിക്കുന്നത്. നൂറ്റമ്പതോളം വര്ഷങ്ങള്ക്കുമുന്പ് എഴുതപ്പെട്ട കഥ മറ്റൊരു നാട്ടിലേക്ക്, ഇന്നത്തെ കാലഘട്ടത്തിലേക്ക് പറിച്ചുനടുന്നതില്ജോഷി മംഗലത്ത് വിജയിച്ചു എന്നുതന്നെവേണം പറയാന്‍. ഒരു വിങ്ങലോടെയേ ചിത്രം കണ്ടുതീര്ക്കാന്സാധിക്കൂ. (Read more)

With Ottaal Jayaraj once again shows that one doesn’t need a grand canvas or popular actors to make a good film, as long as you heart is in the right place and provided you have a good source material you can certainly come up with an interesting film that leaves a long standing impression on the audience. Except for Shine Tom Chacko the film has no known actors, but a few minutes into the film and you are already soaking into the beautiful scenic locales of Kuttanad and you are hardly bothered about the absence of stars or conventional songs in the film. (Read more)

A narrative with a purpose, Ottaal sticks to its idea and carries it out brilliantly. It lays the perfect trap to take a hold of your conscience and bring it to life. (Read more)
Rating: 5 out of 5

Jayaraj cleverly knits into his narrative motifs that are integral and in sync with the theme. There are flocks of ducks and egrets filling the screen, winged visitors from faraway lands and hanging nests of weaver birds. Another visual that keeps repeating is that of ottal, the indigenous fish trap and the people engaged in the wary exercise. The visuals add to the poignancy of the storyline as Kuttapayi goes through stages of orphanhood, freedom and entrapment. (Read more)

The dialogues, written by Jayaraj, are genuine and hard-hitting. The young boy plays his part effortlessly, while Vasudevan plays his character quite well, mostly. Even while narrating simple things, the director succeeds in conveying certain genuine messages in a subtle manner. Like for instance, the social inequality that is existent in the society, as Kuttappayi become friends with a boy of his age who comes from an affluent family. The characters look totally real and the film brilliantly talks volumes about lives around us that we tend to ignore mostly. (Read more)

Jayaraj succeeds in making the movie in a less melodramatic raw format. The way he slowly familiarizes us with the backdrop of the movie is definitely commendable as it helped the film in creating that pain towards the end. Screenplay also is a winner in building the life of the grandfather and grandson in a rooted way. (Read more)
Rating: 3 out of 5


Post a Comment

Leave a comment.


© 2015 Reelmonk Blog. All rights resevered. Designed by RM Team